TIJDGENOTEN

BLOG ARCHIEF

Welkom op de Blog van het Dan Blokker Archief

6 maart 2017 zou Dan Blokker weer een verjaardag hebben willen vieren.
Maar het is niet zo gegaan dat weten we. Vanmiddag ontmoeten een aantal
van zijn dierbaren en/of bekenden elkaar weer voor het eerst na
Dan’s plotseling dood vorig jaar. En dat lijkt ons heel fijn.
En ook gaan we vandaag beginnen met de opstart van Dan’s grote wens;
Het opzetten van een archief over zijn werk, zijn biografie
en een ontmoetingssite voor geïnspireerde mensen.

Vanmiddag vieren we zeker met:

• Roelofje, Judith, Annette, Margriet, Miranda, Jan, Michel,
  Barbara, Pimm, Wim, Ingrid, Bertie, Farida,
  Ingeborg, Karla, Hessel, Joke, Jeroen, Lara,
  Henk, Debora, Mark, Martijn

en
Tijshelpt.nl voor de lancering website DanBlokker.nl 1.0
en
Mart van de Wiel, Haarlem (NH Archief)

Samen met bovenstaande mensen gaan we het hebben over Dan
en onze herinneringen en wat kunnen we doen met Dan’s werk in de toekomst.

Zoals Dan zou willen, doen we dat met iets lekkers te eten en te drinken.
Dat gaan we doen….. U hoort van ons.

Of wij horen van U

Screenshot van de eerste Dan Blokker Archief Nieuwsbrief:

5 december 2017 kleurrijke lancering Tijdgenoten

Blog Tijdgenoten Jeroen Wilhelmus

Morgen 6 maart 2022 vieren wij de verjaardag van Dan. Als Dan nog zou leven zou hij zich verdiept hebben in de Oekraïne oorlog en zou hij mee hebben gedaan met demonstraties vanuit solidariteit met de inwoners en vooral natuurlijk diegenen met een beperking. Wat weten we over toegang tot schuilkelders, de hulp bij evacuaties? Onze gedachten zijn bij hen.

Blog Tijdgenoten Henk Huisman

Met regelmaat denk ik aan Dan. Aan de belevenissen en wat wij ondernamen.
Aan gesprekken die inspireerden en ook konden schuren.
Dan was een intense volger van het nieuws. Ik zie hem wild met zijn armen zwaaien of met zijn hoofd op tafel bonken bij het zien van groot onrecht en wereldleed.
Diep betrokken en begaan met achterstelling. Ook stil van onmacht kon hij zijn.
Wat zou de oorlog in Oekraïne hem bezighouden.
Welk gesprek zou ik met hem hierover voeren. Natuurlijk: over de waanzin, het leed, de geopolitiek.
Maar ook over het leven van Oekraïense gehandicapten in deze oorlog. Dat er niets of nauwelijks iets van te horen is in de media. Kunnen zij wel bij de schuilkelders komen? Hoe verplaatsen gehandicapten zich bij evacuaties. Ik zie onbegaanbare wegen. Ik zie bussen die mensen ophalen. Wie van de gehandicapte Oekraïeners kan daar in?
Het zou ook zeker gaan over de vele gehandicapten die er door een oorlog bijkomen. Mensen betreden in een split second de wereld van het gehandicapt-zijn.
Om mogelijk vervolgens aan hun lot te worden overgelaten.
Ik hoor het Dan zeggen: de gedachten daaraan zijn ‘gekmakend’.
Op dit moment lijkt geen enkele organisatie iets te kunnen doen. Zelfs het Rode Kruis heeft nauwelijks toegang.
Vandaag ging ik actief op zoek naar welke informatie er wel is. En of er mensen bezig zijn met gehandicapten in deze oorlog.
Ik vond weinig. Wel iets van organisaties die contacten hebben en hulp gaven en misschien straks weer kunnen bieden.